هر روزتان نوروز
نوروزتــــان پیروز
+ نوشته شده توسط آذر.میم در سه شنبه بیست و هشتم اسفند 1386 و ساعت
0 قبل از ظهر |
| تبليغات | X |
|
هر روزتان نوروز
نوروزتــــان پیروز
+ نوشته شده توسط آذر.میم در سه شنبه بیست و هشتم اسفند 1386 و ساعت
0 قبل از ظهر |
+ نوشته شده توسط آذر.میم در چهارشنبه بیست و دوم اسفند 1386 و ساعت
11 قبل از ظهر |
چشمانت تبلور احساس،
دستانت باور یقین،
حضورت امنتیت عشق...
در هنگامه انکار !
تو لحظه های سر شار از خدا،
زمان زمانه خفاش شب ها...
به زیر پلهای فلزی آدمیت را خفتن ها،
با چشمانت به زیر نور ماه!!!
نگاه کن به تن سرد تنهائی ام!
با دستانت نوازش کن تن های زخمی..
دخترکان زنده به گور در شب را
بگذار حضورت روح شب را بلرزاند!
یاد آور زمان حدوث عشق باش..
در شهر قحطی نان و صدا....
آذر.محمودی + نوشته شده توسط آذر.میم در یکشنبه نوزدهم اسفند 1386 و ساعت
12 بعد از ظهر |
آری آری زندگی زیباست
زندگی آتشگهی دیرینه پابرجاست
چه صبح دل انگیزی پنجره را گشودم هوای بهاری از گوشه ی پرده ی
توری اتاق با نسیمی مهربان نرم نرم به به داخل خانه وزیدن گرفت
عطر شب بوها فضای خانه را آکنده و مرا با خود تا دوردست خیال های
خوش میبرد یاد هائی که آرامشی قریب را با خود به ارمغان میآورند....
به راستی هر فصل خداوند جلوه های خاص خویش را داراست و زیبائی
های بکر که گرچه هر بار تکرار میشوند اما با بکارتی بدیع ...
این تلاش و جنب و جوش مردم همسایه مشغول خانه تکانیست ..
و خوب است درخلال این تغییرات ما نیز کمی در نگاهمان به آنچه
پیرامونمان در گذر است تحولی ایجاد کنیم و در خودمان نیز...
وسعتی به اندیشه هامان ببخشیم این را قبل از همه به خود
یعنی به آذر میگویم...
این قدر پر مدعا و بی عمل نباشیم ونقاط ضعفمان صحه نگذاریم
و نقاط مثبت خلق خویمان را قوت بخشیم کرامت را از یاد
نبریم و ظلم ستیزی را...
فراموش نکنیم که درد دیگران درد ماست و شادی هاشان
شادی من وتو...
امیدوارم سال نو پر بار باشد پر بارتر از سالهای قبل و ایمان دارم
که زندگی آنگونه میگذرد که به آن نگاه میکنیم..
تمامی ایامتان بهاری و دلهاتان پر از جوانه های شور و شوق
وعشق و اعتماد ...
در مقابل تمامی شما یاران سر تعظیم فرو می آورم و امید آن
دارم با یاری شما قلمم خالق واقعیتهای بودن باشد.
آذر.محمودی + نوشته شده توسط آذر.میم در جمعه هفدهم اسفند 1386 و ساعت
9 قبل از ظهر |
من هستم حتی به گاه انکار تو
کتابی برگ برگم...... کدام صفحه مرا خوانده ای؟ هر برگ من دردی پنهان، بگو ای یگانه یاور من !
از من چه میدانی؟ نام من زن است! با سر فصلی جاودانه.... چرا بسنده میکنی؟ به جلد زیبایم؟ هر سطر من کتابی نانوشته، ************** نخوانده مرا میبندی؟! باورم کن...منم سر فصل زن! در ذهن همیشه خفته ی زمان! لب فروبسته ای که چه؟ هم قصه هم واژه هم آغاز... بنگر در آینه ی هستی ! دوباره بخوان مرا! چنگی تازه بزن به روح آوازم من واژه ای سرکشم تو سن ترین کلام! خشمی ترین پلنگ! هر برگ من درون خانه ای نشسته در بیتی، در انتظار مرگ خویش اما! آنان هنوز در پی انکار من! کتابی برگ برگم...
سبز.،سرخ،.سفید ! سهم من این نیست باور کن! من چشمه ی جوشنده ی هستیم... من ضربان لحظه لحظه ی زندگی من ماندنیترین فصل خدا، قافله سالاری مانده از کاروان تاریخ جهل به جا...........
آذر .میم((آفتاب)) + نوشته شده توسط آذر.میم در یکشنبه دوازدهم اسفند 1386 و ساعت
10 قبل از ظهر |
دلم را به باغ
به خاک
به آسمان
هدیه خواهم داد
بی ریاترین گل عشق
به نام من خواهد رویید
فردائی خواهم ساخت
با تمام رنگها
پر از تلالو حقیقت
عاشقانه خواهم رویید
و پیوند خواهم خورد به ابدیت خورشید
آسمان مال من است
زندگی مال من است
اگر از خاک کمی فاصله گیرم
و به خورشید رسم
شدنیست.....
شدنیست......
آذر.میم ((آفتاب)) میروم تا تو را خواستن!
و تو را یافتن با نگاهی دگر،
تا رویشی دوباره در تن سبز غزل!
میروم همچو پیچک بر تن سپیدار کهن،
پیچم و به نهایت برسم!
میروم تا به دلواپسی لحظه ی دیدار...
گمشدن در حجم شبانه های چشمانت،
میروم تا به تقاطع تما س دستهامان!
میروم تا به تولدی دوباره برسم!
میروم تا عطر اقاقیا و خاک باران خورده،
کوچه ی یاد من تو را فراموش برسم !!!!!
آذر .میم ((آفتاب)) + نوشته شده توسط آذر.میم در سه شنبه هفتم اسفند 1386 و ساعت
9 قبل از ظهر |
اگه آن لاين بودي که نيستي خيلي حرفها داشتم برات بگم
نه نه از تاريخ نه از فلسفه /جبر/ و حکمت هم نه از مثلثات از ان به توان بينهايت دوست داشتن هم نميگفتم از مخموري اون دو تا چشمي که شايد هم عاشق کش باشه باز هم چيزي نمينوشتم اگه آن لاين بودي برات آف نميذاشتم مثل حرف زدن با يه مرده ميمونه اين آف
گذاشتن اگه آن لاين بودي و روي لاين، برات هزار تا حرف نا گفته داشتم که بگم
اما حيف که نيستي هميشه اوني که ميخواي در کنارت باشه اونوقتي که بايد نيست وقتي سر و کله اش پيدا ميشه که ديگه خيلي دیره ميفهمي خيلي ديررررررررررررررررررررررررر
آره اينه حکايت غريب زندگي ما آدمها که مثل کلاف تو خودمون پيچ خورديم
آذر.میم + نوشته شده توسط آذر.میم در دوشنبه ششم اسفند 1386 و ساعت
8 قبل از ظهر |
|
درباره وبلاگ
زندگی شاید همین لحظه ایست که با چشمانت دست نوشته های من را که انعکاس دهنده ی افکار من است مرور میکنی و شاید همان چیزیست که در اندیشه ی تو ماوا کرده هر چه هست با تمامی تلخی ها و شیرینی هایش آن را دوست میدارم.
( مندرجات این وب لاگ در انحصار نویسنده میباشد و کپی برداری بدون اجازه نویسنده ممنوع)
|
