خواب من

 

 

در خواب میبینم که بیدارم

 

 

  با عروسکی در اغوش

 

و پسرک همسایه دوستم میدارد

 

با دلی خالی از هر نیرنگ

 

بی رنگ مثل بازی هفت سنگ

 

باچشمانم میکشم طرح نردبانی

 

تا  ستاره ها تا رسیدن به خدا

 

تا افق طلائی الفت و یگانگی

 

در خواب میبینم که بیدارم

 

از مرگ ماهی ها میان تنگ های بلورین

 

مثل بیداری هایم بیزارم

 

همه ی کبوتران به پروازند

 

و ابرهای سپید با نسیم میرقصند

 

و بیدها ی مجنون 

 

 عاشقانه سایه بان عاشقانند

 

در خواب میبینم که جهان خالی از جنگ است

 

خالی از کودکان بی مادر و دلتنگ است

 

در خواب من فشنگ جائی ندارد

 

انکه زور میگوید ماوائی ندارد

 

خورشید طلائی خمیازه نمیکشد

 

و در پس ابرهای کدورت  پنهانی نمیگرید

 

در خواب میبینم که ازا د م

 

میبینم که چون قاصدکان به هر سوئی روان

 

میخندم و میگریم گاه اما دلشادم

 

نه بیم نان و نه هراس رفتنت

 

در خواب میبینم که بیدارم

 

 

 

 

اذر.م

 

 

                                                                                                       

از یاد مبر

                                                    

                                

در چشمانم غمگین ترین ترانه

 

تنهاترین سرود 

 

 میباری و من تمام میشوم تا راهی بی انتها

 

 دستانم را رها میکنی

 

و من بالی برای پرواز  ندارم

 

 درچشمانم نمیمانی

 

مرا با دستمالی از گوشه ی چشم پاک میکنی

 

من محو میشوم

 

اما هوا هنوز ابریست  ودل تنگ دیدار

 

باید که رفت

 

 باید که دل کند

 

 وبدینسان مرگ پروانه  ها راباور خواهی کرد

 

 در دشتهای بزرگ

 

وزمستانی بی اغاز

 

من از جنس بهار

 

تو از جنس یخ های قطب

 

دوستت دارم ها بر لبانت یخ میزنند

 

میمیرند

 

من اما در همین رفتن ها

 

در همین  نخستین مرگ

 

در اغوش رویای با تو بودن

 

از نو یک بار  دیگر شاید

 

زیستن را تجربه میکنم

 

در زمانی بس کوتاه

 

در میان نفسهای سرد تو

 

 و دشتی که در خیالم خانه دارد

 

بال میگشایم و پرواز میکنم

 

تا دوردست رسیدن ها

 

با من بیا

 

دل بسپار ای عزیزترین

 

زندگی تنها لحظه ایست

 

و عشق را از یاد مبر....

 

اذر.م 

 

و این شبهای بی پایان بیداری

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 میخواستم بنویسم از چشمان ستاره  های شب های کویر  ازارزوهائی که

 

  روزی یقین بودند از  دیوارهائی که بر سر  زمانه آوار شدند و از جوانی که

 

 که هنوز  خود را نیافته  خویشتن را در برزخی که برایش ساخته و پرداخته

 

بودند گم کرد.....

 

مثل نیلوفران روئیده در مرداب.....

 

راستی در این  گران قدرترین شبها آنان که دستشان به خون  آلوده است

 

آسوده پلک بر هم میگذارند؟

 

برای آپ لود این تصاویر نیز حال خوبی نداشتم و لعنت خداوند بر آنان

 

که ایرانی را این گونه زبون میخواهند و  ذهنش را این گونه  برده!!!!!!

 

چه بگویم ؟ چه بنویسم که  که این حکایت  بسی طولانیست وسراسر خون دل

 

با شما که بنویسید  تا شاید این زخم را مرهمی.........

 

                                                              آذر.م