نشد كه قصه ي كهنه كتابي باشيم چه كنم؟

دوستت دارم

azarmim — Sun, 25 Oct 2009 19:31:21 GMT

بادم باشد اين بار كه به ديدارت ميايم در فواصل لحظه هاي پر تب و تاب، به خاطر

داشته باشم كه جوهر هستي ام از جا ن توبود،من هستيم رااز تو به عاريت گرفته ام،

يادم باشد پيشاني ات را ببوسم گرچه كمي سرد است و سياه، اي دلنوازتر از عطر

خوش صميميت در شميم جنگل هاي شمال، اي تو تمامي بيدريغ عشق ورزيدن

سالها در فراغت گريسته ام اما امشب سر بر استان حضرت دوست با ياد و عشق

تو كه درخشانترين صفحه ي دفتر هستي من هستي سر بر بالين مينهم/ وقت

رفتن اي شيرينتر از جان / اي اميد تمام فرداها ئي كه از ره نيامدند چشمانت پر از

تشويش بود و من با دستانم آن دستان لطيف و كوچكم تمامي مهرباني ات را

ازصورتت ميروفتم براي فرداها كه مهر تو را كم داشته باشم كه نيازمند نگاهي گرم

باشم كه وامدار آدميان شوم اي تو از جنس بلور و آينه از جنس احساس..

.برايت شعري تازه سروده ام از همان ها كه دوست داشتي همان نوشته ها

كه سر ريز از بهار است و حس روئيدن/ اما ميداني جان جانانم عزيز دل من براي

بوئيدن لحظه هاي سر شار از تو اندكي دل تنگم/ بر من خرده مگير كه دستانم

از يادت تهيست نه قلمم را به به دفتر خاطراتم بخشيده ام اين بار ميخواهم از

تو طرحي زيباتر تصوير كنم كه هيچ صورتگري را توان ديدن وتوصيفش نباشد.

طرحي و نقشي كه همتايش را تنها خاك به خود ديده و ديگر هيچ امشب با

نگاهم نقشت را در ذهنم گلباران ميكنم و دستانم را به باد غارتگر نخواهم سپرد

بر آن دستان زيبا بوسه ميزنم كه الفباي عشق را به من آموخت و انسان بودن

را اما من فراموش كردم امشب ميخواهم از تو از كودكي هايم كه پر بود از داستان

شب و قصه هاي مادر بزرگ كه گرمايش سرماي فقر را از جانمان ميزدودبنويسم

و تو را دوباره مرور كنم وخوشبختي را كه هر گز به آن نمي انديشيديم.

يادت ميآيد؟

چه قدر دلم رايحه ي تنت را مي طلبد آن دل انگيزترين رايحه را عطر خوش صداقت و مهر...

آن دستان هميشه خالي اما آكنده از دوست داشتن ها را آن هندوانه هاي غلطان

در حوض هاي بي صبري آن عشق هاي جا مانده در كودكي!

و تو عشق را آن سوي دري چوبي و آذر را كه اين سوي درب در دالان آن حياط قديمي

منتظر گوشنوازترين صدا بود تا به سوي در بدود صداي كوبه ي در كه پدر آن سويش

قصدش آمدن بود نه رفتن كاش ميدانستيم هر آمدني را رفتنيست در پي /آن وقت

تو را از چشم لحظه ها ميدزديدم از چشمان غارتگر عمر و در ميان باغچه ي خانه

پنهان ميكردم براي روز مبادا/ و روزي هزار بار در گوشت زمزمه ميكردم نميداني چه

قدر دوستت دارم پدر به قدر دنيا به قدر ستاره ها؟

نه..... به قدر تمامي لطفي كه در دلت پنهان بود و در دستانت جاري...

آذر.ميم

ناز نگات

azarmim — Fri, 23 Oct 2009 17:06:18 GMT

ميخوام نقش اون چشاتو

توي ذهنم بكشم

با همون رنگي كه انگار گمشده

تو قطره هاي اشكات

يه جورائي عسلي،

رنگ اون غروبای سرد پر ازدلتنگي

نه سياهه انگاري،

مثال شباي بي تو بودنه

توي حوض نقاشي!

ميخوام نقش اون دوچشماتو يه جوري بكشم

كه دل سرکش من

میون آبي موجا ش

کم کم آروم بگيره

مثل ماهی توی آب جون بگیره

رنگ جنگل بكشم ؟

سبز سبز !

بعد بیام یواشکی میون اون همه درخت!

لابلاي شاخه های چشم تو گريه كنم

ميخوام نقش اون چشاتو توي ذهنم بكشم

تموم غربت وتنهائيمو تو چشم تواز ياد ببرم

ميون ني ني اون چشماي عاشق كش تو

جون بدم من بميرم واسه ناز اون نیگات

بعد دوباره من از اول باز میخوامزنده بشم

او ن چشاي نم زده كه طعم دريا رو داره

اون چشاي غم زده كه رنگ شبها رو داره

نقش چشماتو ميخوام توي نيگام هك بكنم

بي تعارف این روزا ميخوام تو سحر چشم تو

به قشنگی چشای آهو ها هم شک کنم!

آخ چی میشد اون چشا باشه تنها سهم من

آذر.ميم

پائيز1388

پایان داستان

azarmim — Sun, 18 Oct 2009 18:57:42 GMT

همیشه آخر قصه میآئی

قبول نیست

********************

نگاه کن من فصل آخر خودم را دارم مینویسم

بی آنکه حتی قلمم را مرورکرده باشی

همیشه آخر قصه میآئی و نخوانده ها

همان خطهائی که جا انداخته ای

همچنان در انتظار نگاه تو میمانند

تا تو نگاهشان نکنی

میگوئی به سرنوشتت حساسیت دارم

کهیر میزنم! حالم بد میشود

فرص های مسکنم کو؟

اصلا برای عبور از اخم ابروانت که در هم پیچیده اند

میخواهم داستان های طنز بنویسم

چه قدر جای نگاه تو در چشمانم خالیست

حتی اگر به بیهوده گی نوشته هایم بخندی

و مرا به چشم کودکی گمشده

در میان تصاویر کودکیم نگاه کنی!

نه قرارمان را از یاد برده ای!

مثل همیشه

این گونه عتاب آلود نگاهم مکن

نگاه کن دستان من پر از عطر خوب کودکی هایمان است

همان روزهای بارانی وهمان کوچه های کاهگلی

همان لرزش دل با نسیم نگاهی

همان همان لرزش نیلوفر عشق

در میان مرداب نگاهت

همیشه آخر قصه؟

بخدا انصاف نیست من به کبوتران بی آشیان

به آسمان های بی ابر

به ابرهای بی بهانه

به بهانه های بیتو بودن

چگونه پاسخ دهم؟

تو که زیباترین بهار ذهن منی

باور کن که در قطب هم میتوان دل بست

میتوان هر روز سر فصلی تازه بود

برای تمامی کتابهای نانوشته

برای تمامی عطر مهربانی ات

که دفترم را آکنده

بیا یک بار به واژه ی صداقت ایمان پیدا کنیم

بیا یک بار دستانم را از دستان شب برهان

نگذار آخرین فصل بودن من

تنها با خاطراتی گنگ در هم آمیزد

بانوی من -قسمت پنجم

azarmim — Fri, 16 Oct 2009 18:35:18 GMT

تمام مراسم به سرعت برق و باد بود از شروع تا صداي بوق ماشين عروس چيزي بيش از يك

هفته به طول نيانجاميد و بانو آن دخترك پر شر و شور كه دنيايش در ديوان حافظ و رباعيات خيام

خلاصه ميشد و شبها در سكوت و خلوت خوابهاي طلائي معروفي را در زير نور شمع گوش

ميكرد و فال حافظ ميگرفت......

حالا همسر مردي بود كه اختلاف سني نسبتا فاحشي با او داشت و ايكاش تمام ماجرا به

همين اختلاف سني ختم ميشد، همسر او مرد نظامي بود كه بسيار تند خو بود درست

نقطه ي مقابل بانو براي او بانو يك همسر نبود چيزي بود در حد كت يا شلوارش چيزي در

حد يك اتومبيل و يا لوازم شخصي براي به اصطلاح پز دادن به رفقا و هميشه قبل از رفتن

به ميهماني هاي اجباري تاكيد داشت كه بهترين هارا بپوش و خود را به بهترين نحو آرايش

كن، ميخوام همه ببينن من با چه زني ازدواج كردم!

گاه تحمل نگاههاي هرزه ي دوستان و نگاه پر از حسادت و كينه ي همسرانشان بانو را ميآزرد .

بانو هيچگاه شاد نبود كم كم آن دخترك پر شور و نشاط تبديل شد به زن جواني كه به ندرت

لبخند بروي لبانش هويدا ميشد و خيلي زود حس كرد نا خوش احوال است و بارداري

براي او فاجعه ديگري بود!

بانو به جدائي مي انديشيد از همان روز كه بر سر سفره ي عقد نشست و بله را براي

حفظ شئونات خانوادگي گفت..!!!!!!!!!!!!

چه مضحك شئونات خانوادگي!

مرا بخوان= ادامه ی بانو قسمت پنجم

azarmim — Thu, 15 Oct 2009 09:57:18 GMT

و چه تاوان سنگيني براي اين حيثيت پوشالي پرداخت چيزي به قيمت يك عمر، ويارش

خيلي سخت بود ودكتر به همسرش گفته بود كه اين بيشتر جنبه ي رواني دارد او آماده

گي مادر شدن را در خود حس نميكند...

و اين اولين جمله اي بود كه بانو براي آن كتك سختي خورد وقتي براي اولين بار حلقه ي

مقدس ازدواج در ميان دستان غرقه به خونش شكست و گردنبند و زنچيرش پاره شد و

گوشواره هايش گوشهايش را زخمي كردند واو نميدانست چرا؟

همان گونه كه بسياري از زنان نميدانستند و نخواهند دانست و بانو تنها زماني پي به

اين پاسخ برد كه خيلي دير شده بود بارها و بارها راهي بيمارستان شد به خاطر

خشونت همسرش و ديگر از وي وحشت داشت،

سر گذشت بانوي ما به اينجا كه ميرسد هميشه نوشتن از آن براي من هم سخت ميشود

آن چهره ي معصوم و زيبا آن صورت غرقه به خون...آن جواني آغشته به تردید....

ادامه ي ماجراي بانو و اسارت بالهاي پرنده در قفسهاي طلائي سنت ها و قوانين!

تا اسارت زن ايراني به دستان چپاولگر عدالتي با چشم بند سياه! هيچ چيز آن گونه نبود

كه بانوي من در ذهن خيالپردازش آن را براي خود ساخته و پرداخته بوداز ان روز بود كه بانو

ديگر از حلقه بيزار شد شايد درست يادم نميايد و آهسته آهسته بي هيچ صدائي يك به

يك ورق ميخورد برگهاي مچاله شده ي بودنش در ميان دستاني كه اعتماد را از او ربوده

بود و باورهاي زيباي آسمانيش را. آيا اين تمام سهم بانو از دفتر زندگي بود؟

بي ترديد خير هنوز روزهاي بيشماري را پيش روي داشت و بانو هر شب كه ميخواست

بخوابد به پنجره هاي بسته و تاريكي مينگريست كه يقين داشت روزي از پس آنها خورشيد

عدالت براي زن طلوع خواهد كرد.

آذر.ميم

مرا بخوان اي صدايت ترنم رويا

مرا بخوان تا رها شوم از اين دنياي كاغذي

از اين همه مريم هاي بي عطر و نشان

اين همه تقاطع هاي بي پيوند

صدايم كن من ازبیهوده گیاین خطوط بيم دارم

از مچاله شدن هر برگ دفتر زندگي

در ميان آلوده گي قلمهاي هرزه

و پلشتي اين هم همه افكار مسموم

ذهن مرا به بال فرشتگان آبي پيوند بزن

بزن زخمه اي بر تار تنهائي انسان

از اين نواهای بي ترنم به تنگ آمد ه ام

چرا از من نشاني فردارا ميپرسي؟

من كه در کوچه های ديروز هنوزسرگردانم

من كه نشاني از امروز خود ندارم!

مرا از ميان اين همه خطوط به هم ريخته

از اين زندان جملات رهايم كن!

ميخواهم دوباره كاغذي بي خط شوم!

رها از هجوم اين واژ ه هاي بي مفهوم!

ميخواهم از نو بنويسم خطي تازه باشمُ

بر دفتر آرزوهايم....

آذر.م

مهرماه/۱۳۸۸

قرارمان چه بود؟

azarmim — Thu, 15 Oct 2009 09:45:18 GMT

قرارمان گم شدن در نبض زندگي بود

در نهايت شبي كه به فردا نميرسيد

بخاطر داري تنيدن شب را در ميانمان

تا يكي شدن انسان و گلبرگهاي رازقي

تا نهايت عشقي كه انجام نداشت

هميشه قصه ي پائيز رقص برگها نبود

و شكوه باران در معابر بي گذر

نطفه ي اشك شوق در شبي زمستان

همان شب يگانگي در چشمهايمان بسته شد

سقفمان آسماني پر از برف

و فرشمان زمني كه ميلغزيد بروي گامهاي بي وزنمان

انگار در خلا رنگ ميباخت سختيهاي راه

انگار كه با دستهايمان فردا را روي سپيدي زمين خلق ميكرديم

قرارمان نه اسارت بود ونه رهائي

نه رستن بود و نه پيوستن

ماندن در يادگاري شايد

در قابي زمستاني براي هميشه

و گم شدن در عطر نفسهاي شب

قرارمان فراموشي بود

اما نشد كه وفادار به عهد بمانيم

و تو براي هميشه در ميان مردمكهايم

و من در خانه ي زيباي نگاهت

شكوه عشق را پاس ميداشتيم

تا رسيدن به به انتهاي شبهاي بي پايان

بي هيچ تعلقي به هم ميپيوستيم

از شروعي كه به ياد ندارم

هميشه زمستان با خود تو را در در من دوباره

و دوباره جاودانه ميسازد

تا ابديتي كه باور ندارم

آذر.ميم

پائيز88/

خواب زن

azarmim — Wed, 14 Oct 2009 04:32:18 GMT

من خواب دیده ام آسمانها پر ستاره میشوند

و نگاه تو اینه باران عشق

خواب دیده ام که گالشهای مادر بزرگ

دیگر پاره نیست و بهای آزادی خون

خواب دیده ام که از ابریشم سیم خاردار میبافند

و نصیب سفره ی خانه مان ازنان

تنها عطر خوش آن و از ریحان حسرت نیست

من خواب دیده ام که او خواهد آمد

زمان به بار نشستن شکوفه های گیلاس

و عدالت را به تساوی قسمت خواهد کرد

من خواب دیده ام که دیگر گیسهای مادر سپید نیست

و قامتش در زیر سنگینی غصه های من دو تا

نمیدانم میگویند خواب زن راست نیست

کاش تعبیر خوابهایم راست باشد

کاش دنیا آنگونه که دلخواست باشد

آذر.میم

مهرماه ۱۳۸۸

ميخواهم

azarmim — Tue, 13 Oct 2009 11:41:18 GMT

این روزها پنجره های بسته ی نگاهم

حوصله ی نگاه بارانی آسمان بر تن عریان باغچه را ندارد

و کفشهایم مدام بهانه ی رفتن را میگیرد..........

چه کنم ؟

آینه هم از تلخی چشمهای عسلی رنگم به ستوه آمده!

تمام بذرهای عشقت را در جاری رود غرق میکنم

تا شاید پشت سد نگاهت دوباره عاشقی جوانه کند

سردی نگاهت را از تنهائی احساسم پنهان میسازم

و از گرمای شعرهایم آتشی بر پا میکنم در دل جنگل شب زده

از توالی ساعت احساس میگریزی؟

مگر من چند روز تا ساعت مریم فاصله دارم؟

که تو نرگس را به ضیافت شمیم اتاقت فرا میخوانی؟

شاید باید با گامهایم یکی شوم!

شاید تا پیمودن فانوسها بی نفت نباشند

کسی چه میداند و مهتاب خود را در حوض خانه غرق نکند

همیشه از این تا نیمه رفتن دلتنگ میشوم

این بار تا ثانیه ی رسیدن به دستانت

خواهم رفت! حتی اگر پاپوشم خاکباشد و سایبانم خورشید سوزان

میخواهم نگاهت را به چشمان اسمان گره بزنم وقتی تو در خوابی

تمام لحظه هایت را از زندگی بربایم!

با بوسه اي خدا را سجده كنم

كسي چه ميداند؟ اين بار شايد....

آذر.ميم

ترديد

azarmim — Tue, 06 Oct 2009 20:23:18 GMT

خوب به خاطر نمــــــيآورم

اما شب باران احساس بود

و تولد عــــــشق در نگاه تو

آن شب كه مرا به ضيافت ستاره ها فرا ميخواندي/آسمان آبستن بود تا تمام تشنگي مان را /تمام

عطش هاي بي هراس شب را سيراب سازد/صداي پاي مان سكوت كوچه را مي آشفت و پنجره هاي

خسته خواب آلود يك به يك رو به فردا بسته ميشدند/زمين يخ زده بود مثل تن هايمان كه تنها نبودند /

و قلب زمين مالامال از آتشي بود كه گرماي آن ميتوانست آتش فشاني را از پس خوابي دور بيدار سازد/

در سيالي نگاه تو شناور بودم تو برتن جامه اي از جنس شب و من تمامي تنم پر از آفتاب فردا/همه جا

پر بود از تابلوهاي مطلقا ممنوع!عاشقي ممنوع! در گوش شب نجوا ممنوع!از تو سرودن ممنوع !عبور

از خيابانهاي بن بست ممنوع! و تنها در نگاه تو گوئي هيچ ترديدي نبود/تو از خط قر مز عبور

كرده بودي و مرا شهامت گذشتن نبود/ عاشقي شهامت ميخواست ومن از صورت پريده رنگ مهتاب

ميهراسيدم از يلداهاي بي پايان/تمام شب را در خلوت كوچه طي ميكرديم تا رسيدن تا عبور از ثانيه ي

پر هراس يكي شدن!/

تو آرام صبور بالخندي بر لب/ و من آسيمه سر و هراسان.

تا سپيده تا رسيدن به فردا راهي نبود اما چيزي خواب لحظه هايم را درآن خيابان مي آشفت در خيابان

يادها/در آن كوچه هاي پر از مهتاب و آن همه عبور....

سالها ميگذشتند و من در تهاجم ترديد تو را از ياد نميبردم! تو را با آغوشي گشوده به روي انتظاري عبث

و من كه تا رسيدن تا نهايت فاصله داشتم !/ نميدانم شايد راهمان يكي نبود /شايد بايد حرف ستاره

ها را باور ميكردم كه آسمان ر وزها نيز خالي از ستاره نيست و دشتها خالي از عطر تن تو...

و اينك عطر كلامت تمامي فضاي خانه را آكنده و تمامي بودن در ميان ترديد نگاه تو گم ميشود!

آذر.ميم

از تو براي تو مينويسم

azarmim — Mon, 05 Oct 2009 19:26:18 GMT

چه قدر از تو نوشـــتن سخت است/ و ازتو نگفتن سختتر مثل حبس كردن نفــس در سينه

مثل زنداني كردن نگاه در خانه ي چشـــــمانم/چه قدر از غروب ابدي روياها نوشـــتن به

نظرم تــــــــــكراري ميرسد ميخواهم در ميان دستانت براي تمامي به يغما رفته ها اشياني

بــسازم خانه ا ي بي سقف بي درب و بي پنجره وامنيتي بي حصار/ميخواهم نفــــــسهايم

را به لحظات باتو بودن گره بزنم و چشمانم را به نگاهت/در ژرفناي نگاهت هزار بار گم

شوم تا تو دو باره پيـــــــــــــــدايم كني/ ميخواهم هر گز فراموش نكنم كه داشتن تو در عين

نداشـــتن چه قدر تلخ اــست ودر اوج تلخي حــــــــــسی به شيريني هلاهل جائي نوشته بودم!

خيلي پيــــــش ازآن كه باز آئي و پنجره هاي آســـماني دشت قلبم را رو به خورــشيد وسعت

نگاهت باز كني.با خيال تو سرما از جانم رخت بر ميبندد و من در تو خويش را باز مي يابم

با تو ميخواهم دوباره برويم از دل زيباترين خاطرات آن نگاه گرم و شفا بخشـــــــــــــــت اي

يگانه ي من!

ميخواهم دو باره* د *و* س* ت** داشتن را هجي كنم.

آذر.ميم